Od dwóch miesięcy społeczność zastanawiała się nad tym, co oznacza termin 15 czerwca, który widniał we wiadomości „Pełna gotowość?”, opublikowanej w kwietniu. Dziś możemy szczerze przyznać, że cały ten okres od reaktywacji gazety do 15 czerwca miał być dla redakcji próbą, w czasie której rozważymy, czy naprawdę warto tu zostać. Jak więc widać, stwierdziliśmy, iż jednak musimy odejść w zapomnienie, usunąć się w cień, by pozwolić innym mediom się rozwijać i osiągnąć takie same sukcesy, jakie osiągała nasza gazeta w szczytowych momentach swej chwały. Serdecznie dziękujemy wszystkim krytykom i zagorzałym fanom naszego serwisu. Byliście dla nas zachętą i motywacją do pracy, bo czym jest przecież gazeta bez swoich wiernych czytelników.

Redakcja Without Mercy

Przypomnijmy sobie stan tej organizacji z czasów byłego jej ministra, Davida Riddle’a. Idealnie na pewno nie było, ale wszystkich pozytywnie zaskakiwało zaangażowanie, z jakim Ministerstwo Magii działało w Wirtualnym Świecie Magii łącząc nićmi współpracy wiele placówek oświatowych oraz kulturalnych. Niestety jednak 6 lutego 2011 roku na stronie Ministerstwa pojawiła się wiadomość o zwolnieniu Davida ze stanowiska ministra, za co odpowiadał twórca organizacji, Hezjod Vermes. Jak się dowiadujemy, Vermes na kilka dni przed pozbyciem się Riddle’a pokłócił się z nim publicznie, a tematem sprzeczki było właśnie Ministerstwo Magii. David zarzucał Hezjodowi brak zainteresowania sprawami Ministerstwa, a Hezjod Riddle’owi wytykał nieudolne kierowanie organizacją i podejmowanie durnych decyzji.

Miejsce Riddle’a zajęła wtedy tymczasowo Emma DeuMus, która kiedyś już piastowała pozycję ministra magii w tym gmachu. Z kolei Justin Saphore, zastępca Davida, zrezygnował z prawa zapisanego w ministerialnej konstytucji, według którego to on powinien objąć po Riddle’u ten stołek. Tym samym więc oznaczało to przeprowadzenie wyborów, które przyjęły jednak formę castingu, za który zabrał się sam Hezjod Vermes.

Początkowo wydawało się, że sytuacja w Ministerstwie stopniowo zacznie się poprawiać, lecz nic bardziej mylnego. Pracownicy organizacji nie chcieli podjąć się próby ratowania placówki. Z publikowanych w tamtym okresie na witrynie Ministerstwa wiadomości można wywnioskować, że mało kto był zainteresowany dalszą pracą w tym gmachu.

Zmiany przyszły dopiero w kwietniu, kiedy to urząd ministra magii objęła Sophie Cavell, wybrana zapewne za sprawą castingu Vermesa. Niemniej najważniejszy jest fakt, że od razu wzięła się ona do roboty. Nowa pani minister rozpoczęła porządki personalne – zapowiedziała wytypowanie nowych szefów departamentów. Poza tym ogłoszono też projekt pierwszej reformy oświaty, którą Ministerstwo chce wprowadzić do współpracujących z nim placówek edukacyjnych. W tym celu 3 maja odbyło się specjalne spotkanie pracowników, które jak jednak widać nie przyniosło żadnych rezultatów oraz zauważalnych działań ze strony szkół czy Ministerstwa.

Dopiero przed dwoma tygodniami doszło do czegoś, co wzbudziło z jednej strony rozbawienie, a z drugiej oburzenie wirtualnego społeczeństwa. Na zajęciach lekcyjnych szkół magii pojawiać się zaczął człowiek podający się za wysłannika Ministerstwa, który tłumaczył swoją obecność tym, iż wizytuje lekcje, by sprawdzić poziom nauczania w placówkach Wirtualnego Świata Magii. Cała ta akcja miała miejsce bez uprzedniego informowania o tym dyrekcji danej akademii. W dodatku nic na temat ministerialnych wizytacji nie zostało określone w umowie, jaką podpisywały szkoły z Ministerstwem Magii przy zawieraniu współpracy. Co jednak śmieszniejsze – ta sama podająca się za inkwizytora osoba przybywała również na zajęcia do szkół, które nie mają wcale nic wspólnego z Ministerstwem Magii. Postanowiliśmy zatem z tego powodu zadać kilka pytań Sophie Cavell, co było o tyle trudne, że z niewiadomych przyczyn bała się ona początkowo z nami porozmawiać.

Luke Pobovski: Przejęłaś Ministerstwo Magii w dość trudnym okresie. Jak radzisz sobie z takim wyzwaniem?
Sophie Cavell: Niestety jest trochę trudno, ale mam niesamowitą osobę, która mi pomaga- mojego zastępcę Nefretete. Lecz niestety, czasem mi i jej brakuje czasu, przez co trochę zalegamy z niektórymi rzeczami. Ale jest dobrze.
LP: Jak na razie większych zmian nie widać. Czy szykujesz jakieś większe przedsięwzięcia? Co z ofertą edukacyjną, która miała być wprowadzona do szkół?
SC: Przyznam się, że przez okres matur niestety nic nie zrobiłam względem Ministerstwa. Ale pomimo to, oferty będą umieszczone na stronie i realizowane pod względem szukania odpowiednich nauczycieli. Nie wiem jeszcze niestety, czy oprócz tego coś więcej się pojawi w najbliższym czasie. Na razie raczej chcę wszystko ogarnąć, to co już zostało zaproponowane.
LP: Jak ustosunkujesz się do wizyty twojego pracownika w szkołach i nieustalonych, niezapowiedzianych wizytacjach? Co więcej, Twoja podopieczna odwiedziła również szkoły nie współpracujące.
SC: O całej sytuacji dowiedziałam się już po fakcie. Osoba ta nie jest i nigdy nie była pracownikiem Ministerstwa.
LP: Czyli dementujesz pogłoski o tym, jakoby pochodziła ona z Twojego Ministerstwa Magii?
SC: Tak, jak najbardziej.
LP: Plany na przyszłość?
SC: Mam nadzieję i planuję zrobić Ministerstwo Magii, które będzie w końcu coś robiło. Stawiało pewne zasady, ograniczenia i prawa, których będzie pilnować. Bo w końcu o to chodzi, żeby coś się działo i urozmaicić ten Świat Magii.
LP: Dziękuję za wywiad.
SC: Też dziękuję.

Na koniec zdecydowaliśmy się przeprowadzić na czacie sondę, w której pytanie brzmiało: „czy Twoim zdaniem istnienie Ministerstwa Magii ma sens?”

10% ankietowanych popiera ideę istnienia Ministerstwa Magii, 20% jest obojętna, a aż 70% jest przeciwko istnieniu takich organizacji w Wirtualnym Świecie Magii. Statystyki pokazują, że placówka Sophie Cavell, aby przyciągnąć do siebie większą liczbę osób, będzie musiała jeszcze udowodnić, iż jest w stanie sprostać wymaganiom czarodziejów i potrzebom szkół magii.

Ujmując w całość wypowiedzi pani minister, można by powiedzieć, że czeka nas mała rewolucja, która ma sprawić, że Ministerstwo Magii będzie przeżywało wkrótce drugą młodość. Puste, zbyteczne słowa czy może realna obietnica? Przekonamy się za jakiś czas, a póki co zachęcamy do uważnego śledzenia poczynań tego serwisu.

Świstoklik: Ministerstwo Magii

Cofnijmy się w przeszłość i przypomnijmy sobie sytuację Ramesville sprzed pięciu miesięcy. Wtedy to, na początku 2011 roku, placówka przeżywała poważny kryzys. AMR z tamtego okresu cierpiał na wyraźny brak uczniów zainteresowanych nauką w szkole, a na domiar złego z posady dyrektora głównego zrezygnowała Mary Picket, długoletnia zarządczyni tej akademii. Tym samym ówczesna wicedyrektorka szkoły, Miranda Beller-Lenghton, zajęła miejsce Picket i rozpoczęła poszukiwania właściwej osoby na stanowisko swojego zastępcy.

Miranda jednak nie usiedziała zbyt długo na stołku dyrektorskim. Krótko po naszym „Karnawale z Without Mercy” zrezygnowała ona z pracy w Akademii Magii Ramesville, a na jej miejsce powołany został znany nauczyciel Zielarstwa, Marks Deymont. Niestety krok ten był niczym gwóźdź do trumny dla szkoły. Osoba Deymonta okazała się całkowitą pomyłką. Jego kadencja nie przyniosła tej placówce żadnych korzyści. Przez kilka miesięcy strona szkoły świeciła pustkami.

Wreszcie, dwa tygodnie temu, Deymonta usunięto oficjalnie z posady dyrektora, a władzę w szkole przejęła po nim Larissa White. Osoba, która kryje się pod tym nazwiskiem, jest społeczności Ramesville dobrze znana jako Julie Meadowes, dawna dyrektorka akademii. Wkrótce jednak wyszło na jaw, że to nie był jedyny powrót, jaki dano nam oglądać. Swoją pracę na rzecz Ramesville wznowiła bowiem również Mary Picket.

Od pewnego czasu na stronie szkoły widnieje wpis, iż placówka – po raz kolejny w swej historii – jest reaktywowana. W składzie dyrekcji zobaczymy dwie wyżej wymienione czarownice. Zarząd akademii zdecydował o tym, że posady profesorskie pozostawi starym, chętnym do pracy nauczycielom. Podobnie postąpiono z uczniami, którym daje się szansę dalszej edukacji w placówce poprzez potwierdzenie ochoty na to w komentarzu na witrynie szkoły.

W kadrze pracowniczej znajdują się między innymi takie osoby jak Olivia Wilde, Magik Tonks czy Przemek Brian. Aktualnie wolne są tylko trzy przedmioty – Wróżbiarstwo, Numerologia oraz Klub Pojedynków.

O powrocie placówki do działalności wypowiedziała się Larissa White:

Russel Hart: Ramesville w końcu powraca, co cieszy z pewnością wielu dawnych bywalców tej szkoły. Można wiedzieć co pokierowało dyrekcją, aby ponownie otworzyć akademię?
Larissa White: Oczywiście. Wraz z Mary postanowiłyśmy przywrócić Rames takie, jakie było dawniej. Wtedy, kiedy obydwie byłyśmy tam dyrektorkami. Widok tego, co zostało po panowaniu różnych innych osób, bardzo nas przeraził. Miało to ogromny wpływ na ponowne otwarcie Ramesville.
RH: Przypomnisz może pokrótce naszym czytelnikom co spowodowało, że ostatnim razem szkoła ta została zamknięta?
LW: Postaram się przybliżyć sprawę. Po odejściu z dyrekcji Mirandy na jej miejsce trafił Marks. Wkrótce po tym Mary odeszła, a on sam zamknął rok szkolny. Po kilku tygodniach napisała do mnie Olivia. Zapytała, czy nie wiem, co dzieje się z Rames. Odpowiedziałam jej, że z tego co widzę, Marks nic nie robi. Wtedy Olivia go wyrzuciła i na jego miejsce przyszłam ja.
RH: Szykujecie jakieś konkretne zmiany, innowacje mające przyciągnąć większą liczbę ludzi do Ramesville?
LW: Będzie kilka zmian. Jednak na razie wolałabym pozostawić je w tajemnicy.
RH: Ramesville zamierza brać udział w różnych międzyszkolnych konkursach albo samo będzie organizowało podobne uroczystości, by trochę polepszyć stosunki z pozostałymi placówkami?
LW: Jasne. Mamy z Mary nadzieję, że wszystko będzie tak jak dawniej.

Idea powrotu tak świetnej swego czasu placówki wydaje się być dobrą decyzją, lecz gdy spojrzymy w przeszłość, zauważymy, że mnóstwo takich akcji okazywało się klęską. Jako przykład można przywołać legendarne HPSchool, które miało więcej kończących się fiaskiem reaktywacji niż Magiczna Biblioteka swoich nowych edycji. Co będzie dalej z Akademią Magii Ramesville? Cóż, miejmy jedynie nadzieję, że determinacja Mary Picket i Larissy White przyniesie szkole same dobre rzeczy.

Na Wasze opinie co do powrotu AMR czekamy – jak zwykle – w komentarzach!

Świstoklik: Akademia Magii Ramesville

Nie od dziś wiadomo, że światem przyrody rządzą się różne prawa, a chociaż człowiek to istota, którą od pozostałych stworzeń różni wiele czynników świadczących o naszej wyjątkowości na tle reszty organizmów, to mimo wszystko nadal należymy do królestwa zwierząt, a tym samym podlegamy uwarunkowanemu genetycznie obowiązkowi przetrwania i przedłużenia gatunku. O ile takie stwierdzenie brzmi nieco brutalnie i wręcz troglodycko, o tyle trudno jest nam nie przyznać, że ciągły rozwój człowieka oraz jego niezmienna ewolucja dalej dążą do tego, by zachować rasę ludzką jako tę istniejącą i dominującą przez następne miliony lat. Jak najbardziej ludzie wykształcili sobie mnóstwo innych pobocznych celów i zadań, do których spełnienia zaczęli zmierzać, a jakie miały nadać nowy sens ich egzystencji we wszechświecie. Wyobraźmy bowiem sobie sytuację, w której jedyną liczącą się dla współczesnego człowieka wartością byłoby rozmnażanie się, a nie miałyby miejsca żadne inne wewnętrzne, głębsze potrzeby. Łatwo się domyślić, iż taki stan rzeczy doprowadziłby do tego, że setki tysiącleci nieustannego postępu i rozwoju nie nastąpiłyby, ponieważ ludzie zatrzymaliby się na poziomie neandertalczyka. Dlatego też tak ważne jest to, że człowiek, w przeciwieństwie do pozostałych zwierząt, poza warunkiem przetrwania postawił sobie również inne istotne misje, które pozwalają nabrać jego życiu drugiego dna i pozwolić mu się nim cieszyć. Ucywilizowanie nie przysłoniło nam najważniejszego spośród reszty zadania: przetrwania na świecie.

Tematem tego artykułu nie jest jednak to, jak człowiek wyróżnia się spośród pozostałych istot żywych. Powyższy tekst ma Was odpowiednio przygotować do tego, z czym zetkniecie się w dalszej części felietonu.

Zaczęliśmy od ogólnego pojęcia seksualności, by przejść potem do jej znaczenia w życiu zwierząt i samych ludzi. Początkowo postawione przeze mnie we wstępie pytanie dotyczy ściśle pojęcia orientacji seksualnej, a konkretnie tej jednej, zwanej homoseksualizmem. Z pewnością każdy z Was wiele słyszał o tym zjawisku – przede wszystkim wykreowanym złudnie przez masowe media świata realnego. Przedstawienie gejów i lesbijek, a w szczególności tych pierwszych, jako osoby ekscentryczne i niecodzienne spotyka się później często z wykorzystywaniem ich orientacji w obraźliwych zwrotach w kierunku drugiego człowieka. Powszechne stało się już używanie wizerunku homoseksualistów do szkalowania innych osób, ale warto zadać sobie pytanie, co jest gorsze: otwarta wrogość czy może fałszywa tolerancja?

Agresywne nastawienie wobec homoseksualistów nie spotyka się oczywiście z miłym odzewem ze strony społeczeństwa. Wszelkie przejawy wrogości ze strony przeciwników przedstawicieli tej orientacji są konsekwentnie krytykowane za pośrednictwem mediów. Tępienie tak zwanych „homofobów” i im podobnych osobników nasila się coraz mocniej. Zwiększa się również ilość kampanii prowadzonych przeciwko ograniczeniom praw par homoseksualnych. Nietrudno zauważyć, iż to właśnie większa popularność i dostępność mediów wpłynęła na przestrzeni lat na zmianę nastawienia do ludzi odmiennych orientacji. Zanim nastąpiła epoka telewizji, gazet, internetu oraz stacji radiowych, homoseksualistów traktowano jak odmieńców i osoby poważnie chore. Spotykali się oni ze zdecydowanie większym głosem sprzeciwu, a na szacunek nie mieli co liczyć. Dopiero era mediów zapoczątkowała nowy sposób patrzenia na tych ludzi. Przestano postrzegać ich jako dziwadła, a zaczęto jako przedstawicieli innej orientacji seksualnej, którzy także mają swoją godność. W pewnym jednak momencie dochodzimy do niewidocznej dla normalnego człowieka granicy między prawdą a dobrze sprzedającą się fikcją. Trzeba zastanowić się nad tym, w co tak naprawdę wierzymy, a co po prostu przyjmujemy do wiadomości, usłyszawszy o tym w telewizji. Jeśli zwykły, szary obywatel ogląda program poranny, w którym pozytywnie na temat homoseksualizmu wypowiada się znana mu z jego ulubionego serialu aktorka, to może sobie pomyśleć: „jeśli ta babka nic do nich nie ma, to chyba rzeczywiście oni nie są tacy źli”. Naturalnie nie ma nic szkodliwego w takim nastawieniu, ale szkodliwa jest demagogia mediów, która prowadzi do utraty możliwości samodzielnego myślenia, a sposób, w jaki ludzie postrzegają cały świat, uzależniony jest od tego, jak ukazywany jest w telewizji czy internecie. Przemoc intelektualna stosowana jest przez media w celu wpływania na opinię publiczną oraz kreowania nowych trendów, które ludzie bez problemu akceptują. Marketing to machina niezwykle niebezpieczna, a większość z nas nie zdaje sobie tak naprawdę z tego sprawy. Wszyscy są pewni, że potrafią obronić się przed atakiem speców od technik manipulowania społeczeństwem, a żadne czynniki psychologiczne nie są im groźne. Prawda jednak jest taka, iż za sznurki pociągają ogromne przedsiębiorstwa, mające w garści całe masy ludzi, którzy nawet tego nie zauważają. Wystarczy choćby spojrzeć na to, jakiemu skomercjalizowaniu uległo chrześcijańskie święto Bożego Narodzenia, które od lat kojarzy się wyłącznie z ciągłym naciąganiem do wydania większej ilości pieniędzy. Ta sama sytuacja ma też miejsce w przypadku homoseksualizmu – kiedy media odkryły, że mogą na tym zjawisku sporo zarobić, zaczęły je promować i wspierać przedstawicieli tej orientacji seksualnej, na przykład poprzez reklamowanie artystów takich jak Elton John, którzy deklarują się jako homoseksualiści.

Innymi słowy dochodzimy do punktu, który określiłem wcześniej nazewnictwem „fałszywa tolerancja”. Coś takiego rodzi się w człowieku, który – choćby pod wpływem działań marketingowych ze strony mediów – uważa, że powinien być tolerancyjny w stosunku do homoseksualistów, a w rzeczywistości, spotykając się z taką osobą twarzą w twarz, przejawiłby dyskryminację. Sytuacja, w której ktoś prezentuje sztuczną, ostentacyjną tolerancję, tylko po to, by dobrze wypaść w czyichś oczach, jest godna współczucia. Świadczy to raczej o blokadzie psychicznej i zwykłej ciasnocie umysłowej, do której prowadzi zbytnie uzależnienie od informacji podawanych przez masowe media. Niewiele osób potrafi sobie wyobrazić, jak poważny jest problem ludzi ograniczonych w swojej percepcji myślowej przez marketingowe sztuczki, które wykorzystują aspekty ich słabości psychicznej. Mało jest również takich osób, które umieją zachować czystość umysłu i nie kierować się medialną papką w trakcie rozmowy o homoseksualizmie.

Powszechne jest już bowiem myślenie, iż orientacja ta nie jest ani wynikiem żadnej choroby, ani niczym groźnym. Jeżeli jednak przyjmiemy, że homoseksualizm to zjawisko całkiem naturalne i ma jak najbardziej prawo bytu, to dlaczego przedstawiciele tego zachowania seksualnego nie mogą się razem rozmnażać? Jak to jest, że jedynie stosunek mężczyzny z kobietą jest w stanie przynieść na świat dziecko, a osobnicy tej samej płci nie mogą tego zrobić? Może nie jest to wcale zgodne z naturalnym porządkiem w przyrodzie? Odstawiając natomiast na bok tę kwestię, poruszmy inną sprawę: skoro coraz częściej żąda się, by pary homoseksualne mogły adoptować dzieci, to czemu nie spotyka się to wciąż z ogólną akceptacją społeczeństwa? Przecież homoseksualizm nie jest niczym złym, jest całkiem naturalny i powinno dbać się o to, aby tacy ludzie posiadali te same prawa, co heteroseksualiści, a jednak wciąż pozostaje jakieś „ale”, którego obrońcy homoseksualistów przeskoczyć nie potrafią. Być może nie chcą oni spojrzeć prawdzie w oczy, że wychowywanie dziecka przez osoby tej samej płci może mieć negatywny skutek na dalszą przyszłość takiego człowieka. Nie chodzi tu nawet o mentalność naszego społeczeństwa, która boleśnie pozwoli zaznać takiemu maluchowi cierpienia związanego z wyśmiewaniem i brakiem akceptacji. Trzeba zauważyć, iż środowisko, w jakim dziecko dorasta, ma wielkie znaczenie dla jego rozwoju, a przyswajane informacje, wiążące się zazwyczaj z obserwacją zachowań rodziców, mają równie duży wpływ na kształtowanie się osobowości małolata. W takim wypadku nie jest trudno przyznać, że dziecko – wchłaniając bezwzględnie wszystko, co widzi wokół siebie – jest w stanie uznać postępowanie swoich homoseksualnych rodziców za coś normalnego oraz pomyśleć, iż powinno iść w ich w kierunku. Podobnie ma się bowiem sprawa w przypadku przejmowania przez wychowanka wierzeń religijnych: dzieciak w rodzinie katolickiej poczuje się chrześcijaninem, nawet jeśli wcześniej niekoniecznie rozmyślał nad kwestią duchową. Osoba dorastającą wśród homoseksualistów może stwierdzić, że to, co robią jej rodzice, jest słuszne, oraz że tak powinien wyglądać każdy związek. Oczywiście skutki wychowania przez homoseksualistów nie są wciąż znane, ponieważ takie zjawisko jest bardzo świeże. Możemy się więc tylko domyślać tego, jakie konsekwencje będzie miało dla człowieka dorastanie w podobnym środowisku. Pewna pozostaje na razie jedna rzecz: homoseksualizm nie jest niczym groźnym do czasu, aż dojdzie do rozprzestrzenienia się tego zjawiska na taką skalę, że nastąpi zmniejszenie ludzkiej populacji, co ostatecznie jest w stanie przynieść nam w odległej przyszłości wyginięcie naszej rasy.

Nawet w Wirtualnym Świecie Magii spotkać możemy ludzi, którzy wiążą się w pary o charakterze homoseksualnym. Rzecz jednak w tym, że większość z nich jest biseksualna, a nie homoseksualna. Część z tych osób uważa się z kolei za heteroseksualistów, a jak sami mówią, homoseksualizm zachowują jedynie w ŚM – do takich postaci zaliczyć możemy choćby Piotra McGorlskiego oraz Mike’a Tonksa, którzy są ze sobą w zalegalizowanym, wirtualnym związku.

Postanowiliśmy przejść się po pokojach czatowych i zadać szereg pytań obywatelom Wirtualnego Świata Magii, które miały zbadać, jak nasi cybernetyczni czarodzieje reagują na homoseksualizm.

Pierwsze pytanie było w miarę proste, a brzmiało ono: „czy tolerujesz homoseksualizm?”

Statystyki są wręcz zdumiewające, bo z trzynastu ankietowanych tylko jedna osoba stwierdziła, że nie toleruje homoseksualistów, a z kolei nikt nie miał problemów ze sprecyzowaniem odpowiedzi. Można by pomyśleć, że żyjemy w niezwykle liberalnym społeczeństwie, ale trzeba jeszcze pamiętać o zjawisku fałszywej tolerancji wspomnianym na początku artykułu. Nie wolno nam co prawda zarzucać wszystkim tym, którzy zadeklarowali się jako ludzie tolerancyjni, że kłamią, jednak nie wolno także wykluczać, iż są wśród nich tacy, co odpowiedzieli twierdząco tylko po to, by nie zostać ukazanym w złym świetle, a w rzeczywistości mogą być nawet przeciwni homoseksualistom.

Następne pytanie było bardzo ciekawe, bo wiązało się ono z tym, iż często ludzie pomijają w pojęciu „homoseksualizm” związki z udziałem dwóch kobiet, a myślą jedynie o parach tworzonych przez facetów. Taka postawa prowadzi z kolei do budzącego odrazę efektu połowicznej tolerancji, w której ludzie, przede wszystkim mężczyźni, akceptują jedynie lesbijki, natomiast gejów dyskryminują. Kolejne pytanie, jakie zadaliśmy wirtualnym czarodziejom, wyglądało więc tak: „czy rzucając słowo „homoseksualizm” myślisz najpierw o gejach, lesbijkach czy obu na raz?”

Tutaj niestety spotykamy potwierdzenie moich powyższych słów na temat spłycania pojęcia homoseksualizmu do związku gejowskiego. Aż dziesięć osób pomyślało pierw o mężczyznach, a jedynie trzech ankietowanych uznało, iż mieli na myśli zarówno gejów jak i lesbijki. Nie znalazł się za to nikt, kto pomyślałby w pierwszej kolejności o lesbijkach.

Przedostatnie pytanie dotyczyło jednej z najbardziej kontrowersyjnych kwestii związanych z homoseksualizmem, a mianowicie: „czy twoim zdaniem homoseksualiści powinni móc wychowywać dzieci?”

Jak wyraźnie wynika z powyższego diagramu, znaczna część obywateli, bo aż sześć osób, nie wie co myśleć na ten temat, natomiast niewiele mniej – pięć osób – nie zgadza się z tym. Jedynie dwie osoby są pozytywnie nastawione do wychowywania dzieci przez homoseksualistów.

Końcowe pytanie było następujące: „czy homoseksualizm to pozytywne zjawisko, nie zagrażające w żaden sposób ludzkości?”

Siedem osób odpowiedziało twierdząco, pięć osób zaprzeczyło, a tylko jedna osoba nie mogła podać konkretnej odpowiedzi.

Homoseksualizm, demagogia mediów, rola seksu w życiu ucywilizowanego człowieka – czyli elementy swoistego tabu, które powinniśmy próbować przełamać, a także wiedzieć, że nic co ludzkie nie jest nam obce. Wystarczy, że zaczniemy przyznawać się do najbardziej wstydliwych, intymnych i wrażliwych dla nas spraw, a nie znajdzie się nic, co moglibyśmy określić mianem tematu zakazanego. Nie pozwólmy też, aby naszymi umysłami kierowała medialna machina marketingowa. Grunt to nie dać się zmanipulować oraz pamiętać o tym, by w porę uwolnić się z życiowego „matrixa”, w którym kontrolę sprawuje nad nami telewizja lub internet.

Naturalnie nikt z Was nie musi zgadzać się z powyższymi opiniami, które pozostają całkowicie obiektywne. Jeśli czujecie taką potrzebę, wyrażajcie swoje zdanie na poruszone w tym artykule tematy w komentarzach.

Jak powiadomiliśmy Was już we wczorajszym artykule dotyczącym wirtualnych gazet, Evandes Flamelus, aktualny prezes biblioteki oraz redaktor naczelny podległego pod nią serwisu, rozważał od pewnego czasu zakończenie działalności EML. Przyznał on wtedy słusznie, że najlepszy okres swojego istnienia gazeta ta ma już dawno za sobą, a sposób w jaki ostatnio prosperowała nie zachęca do dalszego utrzymywania jej przy życiu.

Przypomnijmy może, że Express of Magic Life było niegdyś rzeczywiście wiarygodnym i dobrym źródłem informacji, lecz miało to miejsce dwa lata temu, zanim jeszcze serwis ten, wraz z całą Magiczną Biblioteką, wpadł w ręce Nicka „Drechy” Ramseya. Od tamtej pory poziom gazety obniżał się gwałtownie, a to prowadziło do pogorszenia jej wcześniejszej reputacji. EML osiągnął szybko rangę zwyczajnego brukowca, do którego większość ludzi zaglądała wyłącznie z sentymentu. Kiedy Magiczną Bibliotekę ponownie odzyskał Magik Tonks, EML zostało na pewien czas zawieszone w aktywności.

Swój spektakularny powrót gazeta przeżyła we wrześniu 2010 roku, w ramach otwarcia szóstej odsłony biblioteki, która okazała się zresztą zawodem dla wielu obywateli ŚM. Gwoździem do trumny EML okazał się samobójczy krok Magika, który na redaktora w serwisie zatrudnił kontrowersyjnego Patryka Loderica. Osobnik ten przez kilka tygodni swojej pracy zdołał obrazić znaczną część ludzi z Wirtualnego Świata Magii oraz ośmieszyć swoimi artykułami całą gazetę.

W końcu doszło do tego, że Tonks przejrzał na oczy i zauważył, jaki fatalny w skutkach popełnił błąd. Wydalił z redakcji serwisu Loderica, po czym zrezygnował z roli redaktora naczelnego, a na swoje miejsce obsadził słynną historyczkę magii, Mirandę Beller-Lenghton. Można by pomyśleć, iż doświadczenie pisarskie kobiety pomoże jej się spełnić w tej funkcji i prędko odświeży ona wizerunek wykpionej przez społeczność magicznego świata gazety. Niestety i tym razem nie nastąpił żaden przełom, bowiem Miranda okazała się niewystarczająco kompetentną osobą na to stanowisko. Prawdopodobnie brak dostatecznej ilości wolnego czasu doprowadził do długotrwałego zastoju w serwisie, co z kolei skłoniło zarząd Magicznej Biblioteki do wydalenia Beller-Lenghton z EML.

Minęło jeszcze wiele czasu aż w Express of Magic Life na nowo zaczęły ukazywać się newsy o wydarzeniach z Wirtualnego Świata Magii. Nastąpiło to, kiedy Evandes Flamelus objął pozycję redaktora naczelnego i przyjął do pracy w gazecie kilka świeżych twarzy, które pomogły mu w prowadzeniu serwisu. Musiała jednak w końcu nadejść taka chwila, gdy znowu wszystko się popsuło, a w EML zrobiło się cicho jak w trumnie.

To właśnie ten zastój w publikowaniu artykułów, który trwał od niemal miesiąca, doprowadził do wspólnej decyzji Magika Tonksa oraz Evandesa Flamelusa o definitywnym zamknięciu EML. Z tej okazji na stronie gazety widnieje teraz żałobna wersja skórki graficznej o kolorystyce czarno-białej, która ma symbolizować koniec działalności tejże gazety.

Ostatecznie nigdy nie można być do końca pewnym co do tego, czy rzeczywiście EML nie powróci kiedyś na wirtualny rynek medialny, zwłaszcza jeśli bierzemy pod uwagę, że Magik Tonks ma w naturze jedno mówić, a co innego robić. W takim przypadku wolelibyśmy jednak, aby następna reaktywacja gazety została lepiej przemyślana i przygotowana – powtórka kabaretu z Patrykiem Lodericiem w roli głównej nie jest mile widziana.

Świstoklik: Express of Magic Life

We wiadomości dotyczącej zakończenia roku szkolnego, Max napisał, że dalsze losy akademii rozstrzygnięte zostaną podczas obrad nowo powołanej Rady Nadzorczej.

Dzisiaj wiemy już, że zebranie tejże Rady odbędzie się w najbliższą sobotę, 21 maja, o godzinie dziewiętnastej. Spotkanie to będzie miało miejsce przy ulicy Grimmauld Place 12 (/join grimmauld_place_12). Co jest wyjątkowo ciekawe, na obradach mile widziani są wszyscy obywatele Wirtualnego Świata Magii, którzy chcą pomóc podjąć Maxowi decyzję o przyszłości jego placówki. Znajdzie się tam również naturalnie nasza redakcja, głównie po to, aby przekazać Wam później najświeższe informacje w tej sprawie. Tymczasem jednak zadaliśmy parę pytań Grangerowi, a on zgodził się nam udzielić na nie odpowiedzi:

Christian Fyed: Przygotowujesz zebranie Rady Nadzorczej, na której rozwiążą się losy UNCiMu. Co konkretnie zamierzasz przekazać i o czym chcesz dyskutować ze zgromadzoną społecznością?
Max Granger: Zwołuję Radę Nadzorczą, aby rozwiązać wszystkie problemy dotyczące szkoły, na które wcześniej nie było czasu lub po prostu nie były poruszane z różnych przyczyn. Zamierzam przekazać swoją wizję dalszego rozwoju placówki, wymagania, które muszą spełniać profesorowie, poprawę atmosfery itd. Nie chcę nikogo oskarżać, chciałbym się dowiedzieć za to, kto jakie ma odczucia co do mojej szkoły i ile pracy mógłby w nią włożyć.
CF: Zaprosiłeś na spotkanie całą społeczność Świata Magii – od uczniów aż po osoby kompletnie niezwiązane z placówką. Nie boisz się, że zrobi się chaos i rozgardiasz, jak to miało miejsce na wielu imprezach w ŚM?
MG: Nie boję się, ponieważ „na straży” postawię zaufane osoby, które dostaną miano operatora na czas zebrania. Ludzie, któzye będą próbowali wprowadzić niepotrzebny zamęt, ubliżać innym osobom albo po prostu przyjdą z misją zrobienia z siebie „gwiazdeczki” – zostaną natychmiast wyproszone.

W minionym roku szkolnym do UNCiMu zapisana była setka uczniów, lecz do następnej klasy przeszły wyłącznie dwie osoby. Nie są to zbyt optymistyczne statystyki, lecz niestety taki obrazek obserwujemy od dłuższego czasu wszędzie – na każdym kroku, we wszystkich placówkach. Gdyby zastanowić się nad tym głębiej, ciężko przewidzieć, czy za kilka miesięcy pozostaną jeszcze w ogóle jacyś ludzie chętni do wirtualnej edukacji.

Całkiem niedawno UNCiM miał dwoje dyrektorów – obok Maxa zasiadała w zarządzie Ann Riddley, znana nauczycielka Eliksirów oraz Czarnej Magii, pasjonująca się w tworzeniu świetnej grafiki, z której słynęła jej i Grangera szkoła. Pewnego dnia niespodziewanie nazwisko Riddley zniknęło z rubryki „dyrekcja” na stronie UNCiM, a Wirtualny Świat Magii zaczął tonąć w plotkach na ten temat. Udało się nam w końcu wypytać o tę sytuację samą Ann:

Christian Fyed: Wiemy, że nie jesteś już dyrektorem UNCiMu, lecz niewiele osób wie, jak to było naprawdę. Czy wyjaśnisz społeczności Świata Magii dlaczego do tego doszło? Żyjemy w niewiedzy.
Ann Riddley: Po prostu uznałam, że czas już zakończyć moją przygodę na stanowisku dyrektora. Przez długi czas zajmowałam się szkołą i chciałam zwyczajnie odpocząć. Moja decyzja nie została podjęta ze względu na Maxa, byliśmy zgranym duetem i żadna kłótnia między nami nie doprowadziłaby do takiego stanu rzeczy, a wiem, że część osób właśnie tak uważa.
CF: Czy wiesz dlaczego Max Granger rozważa zamknięcie placówki?
AR: Myślę, że chce więcej czasu poświęcać sprawom realnym.
CF: Rozumiem. Szkoła – według mnie – przechodzi kryzys, choć wydaje się, że w Świecie Magii coraz więcej akademii go doznaje. Dużo zapisanych uczniów, a mało uczęszczających na zajęcia. Jak sądzisz – gdzie leży problem? Czyżby Max Granger nie radził sobie z prowadzeniem placówki bez Ciebie?
AR: Zdaję sobie sprawę z tego, że postawiłam Maxa w trudnej sytuacji, jednak odchodząc pod koniec trwającego roku szkolnego zaznaczyłam, że w przypadku problemów zawsze może na mnie liczyć. Myślę, że Max doskonale wywiązał się z zadania, doprowadził rok szkolny do końca oraz zadbał o wszystko całkiem sam. Myślę, że raczej nie możemy mówić o kryzysie. Według mnie w szkole nie ma aż tak tragicznej sytuacji.

Przy okazji rozmowy z Ann spytaliśmy ją dodatkowo o nową skórkę graficzną UNCiMu jej autorstwa, która od kilkunastu dni znajduje się na witrynie tej szkoły:

CF: Na stronie głównej znaleźć można nowy theme UNCiMu, który nazwałaś „Nie wchodzić”. Dlaczego się tak nazywa? Jest nieskończony czy może to już jego finalna wersja?
AR: Theme oczywiście nie jest jeszcze skończony. Nazwa „Nie wchodzić” dlatego, gdyż wiele osób wchodząc w skórki, które są dopiero w trakcie tworzenia, zapominało później ponownie zmienić wygląd strony na standardowy, co doprowadzało do wielu błędów na stronie i utrudniało jej przeglądanie. Większość ze skórek „próbnych” zwyczajnie kasowałam z serwera.
CF: Jak Ty sama oceniasz nową skórkę? Jesteś z niej zadowolona? Wystaw recenzję własnej robocie!
AR: Myślę, że ten „twór” nie jest wart takiej recenzji. Zwykła skórka, w dodatku mało dopracowana na tym etapie tworzenia. Nawet nie mogę zaręczyć, czy w ogóle ją kiedyś dokończę. Na pewno jest inna od pozostałych.

A co Wy możecie powiedzieć w tej kwestii, drodzy czytelnicy? Jak oceniacie nową, testową skórkę UNCiMu? Co myślicie na temat otwartego zebrania Rady Nadzorczej, no i wreszcie – czy według Was UNCiM powinien zostać jednak zamknięty? Swoje opinie wygłaszajcie, jak zwykle, w komentarzach pod artykułem.

Świstoklik: UNCiM

Jak powszechnie wiadomo, kiedy dwa miesiące temu Without Mercy zawiesiło swoją działalność, nastąpił wysyp następnych wirtualnych gazet. Nowe serwisy informacyjne zaczęły wyrastać spod ziemi niczym grzyby po deszczu. Najgorsze w tym wszystkim nie jest jednak to, że taka ilość mediów prowadzi do przytłoczenia normalnego człowieka, który szuka tylko dawki świeżych, sprawdzonych informacji, ale to, iż większość z nich próbowała naśladować naszą gazetę, a wychodziło im to zwyczajnie marnie. Przy tak znacznej ilości organizacji można by się spodziewać, że znajdzie się jakiś rzeczywiście dobry serwis informacyjny, lecz sytuacja tak kolorowo wcale nie wygląda. Postaramy się Wam poniżej przedstawić większą część znanych nam magicznych gazetek i ocenić pokrótce ich pracę.

Express of Magic Life:

Wszystkim dobrze znany serwis informacyjny podległy pod organizację autorstwa Magika Tonksa, Magiczną Bibliotekę. EML jest powszechnie uważane za niezbyt pewne źródło wiadomości, ponieważ często na redaktorów przyjmowane są dość kontrowersyjne i ekscentryczne osobistości, a poziom samych artykułów nie zachwyca. Zdarza się w nich mnóstwo wszelkiego rodzaju błędów oraz nielogiczności. Autorzy newsów pozwalają sobie nawet na tak haniebne zachowanie, jak przeinaczanie cudzych imion i nazwisk. Gazeta ta słynie przede wszystkim z krótkich, zwięzłych i treściwych wiadomości, które jednak traktują często o sprawach tak błahych i nieinteresujących, że rzadko kiedy można przeczytać tam o czymś rzeczywiście ciekawym. Dodatkowo umacnia to wszystko fakt, iż od ponad dwóch tygodni nie ukazują się tam żadne nowe ogłoszenia. Dziwi to tym bardziej, gdy przejrzy się aktualną zawartość podstrony „redakcja”, według której w EML pracuje dziś aż sześciu różnych redaktorów. Trzy osoby zajmują się pisaniem zwykłych newsów, dwie prowadzeniem wywiadów, a jedna dłuższymi artykułami. Czy to wina złego zgrania i organizacji, czy może braku chęci, że zamiast dobrej pracy zespołowej otrzymujemy nieregularność w obowiązkach?

Zwróciliśmy się z paroma pytaniami w kierunku Samanthy Tonks, widniejącej na oficjalnej liście pracowników EML. Zaskoczyła ona nas za to stwierdzeniem, iż właściwie nie ma z tą gazetą już nic wspólnego, bo pomijając to, że nie napisała żadnego artykułu, to jeszcze złożyła swoją rezygnację w ręce Flamelusa… miesiąc temu. Zastanawia tym samym nas bardzo kwestia tego, dlaczego do dziś nazwisko tej czarownicy znajduje się na stronie EML w rubryce „redaktorzy”. Owszem, słyszeliśmy o rzekomym ograniczeniu czasowym, jaki posiada redaktor naczelny serwisu, lecz czy rzeczywiście jego zasoby wolnego czasu są tak małe, by nie mógł nawet zadbać o aktualizację listy redaktorów? Jeśli naprawdę sytuacja Evandesa prezentuje się tak żałośnie, to ani myślimy o angażowaniu się przez niego w pisanie newsów w EML czy nawet dobrym prowadzeniu Magicznej Biblioteki, której prezesem stał się w zamian za Magika Tonksa. Postanowiliśmy z tego powodu zadać kilka pytań Evandesowi Flamelusowi, teraźniejszemu prezesowi biblioteki i redaktorowi naczelnemu Express of Magic Life:

Russel Hart: Co się dzieje z EML? Zastój tymczasowy czy może koniec działalności na dobre? Jakie masz plany wobec tego serwisu?
Evandes Flamelus: Ja, zarówno jak i Magik, który ostatnio pomagał mi bardzo w EML, nie mamy teraz czasu na codzienne wyszukiwanie tematów i pisanie artykułów. Nasi redaktorzy olewają z kolei tę sprawę. Pisałem do nich po kilka razy, ale albo ignorują mnie albo spławiają. W tej chwili myślimy dość poważnie nad zamknięciem tej gazetki – miała ona swoje wspaniałe, jak i te gorsze dni, i uważam że powinniśmy zrobić miejsce innym, o wiele lepszym serwisom.
RH: Są jednak tacy redaktorzy, jak Samantha Tonks, którzy widnieją wciąż na liście redaktorów, mimo że nie powinni już się tam znajdować. Samantha przekazała nam dziś, iż złożyła rezygnację jakiś miesiąc temu.
EF: Dziwne, nie dostałem żadnej rezygnacji z jej strony.
RH: Możliwe, próbujemy jednak tę informację sprawdzić. Mam jeszcze jedno pytanie, a mianowicie, co sam kiedyś stwierdziłeś, czasu na ŚM posiadasz mało, więc czy można mówić o tym, byś robił aktualnie coś konkretnego dla samej Magicznej Biblioteki? Szczerze mówiąc, to nie widać jakoś skutków Twojej działalności w tej organizacji.
EF: MB to okropna organizacja – nawet jak coś się robi, to nie widać tego i zawsze tak pozostanie. Mogę jedynie rzec, że na podręczniki nadal czekam: Arsenius Lenghton poinformował mnie, że wyśle mi poprawioną księgę od eliksirów i będę mógł ją niedługo wrzucić na stronę. Mam też w planach coś wielkiego, związanego z MB i teraz głównie to tym projektem zajmuję się, kiedy jestem na komputerze. Nie mogę powiedzieć co to jest, bo to tajemnica, ale będzie to coś, w czym, mam nadzieję, weźmie udział każda szkoła współpracująca z MB oraz WM.
RH: Coś w rodzaju jakiejś olimpiady, turnieju? A może bardziej widowiskowe wydarzenie?
EF: Hm, mogę tylko powiedzieć, że będą w tym elementy olimpiady, ale znajdzie się też miejsce na coś widowiskowego, w czym będzie mógł wziąć udział każdy, kto zechce.
RH: Sądzę, że Without Mercy chętnie skorzysta z okazji wzięcia w tym tajemniczym wydarzeniu udziału.

Nie będziemy wnikać w stosunki między redaktorami gazety Express of Magic Life i weryfikować, czy rzeczywiście Samantha Tonks nie złożyła rezygnacji w ręce Flamelusa, czy tego dokonała. Jest to już sprawa między nimi i podobna sytuacja świadczy tylko o dziwacznym sposobie funkcjonowania serwisu. Określenie własnej opinii na temat tej gazety pozostawiamy Wam samym.

World of Magic Gazette:

WMG to ciekawa gazeta, która powstała tuż po zawieszeniu działalności przez Without Mercy. Osobiście nasza redakcja uznaje ją za jedyny godny zainteresowania – oczywiście oprócz naszego WM – serwis informacyjny w Wirtualnym Świecie Magii. Prowadzony jest przez trzy anonimowe osoby działające pod jednym autorskim pseudonimem – „Koobet Trunks”. Nieznajomość prawdziwych nazwisk redaktorów gazety uważana jest przez czytelników za jej największą wadę, a zastanawiając się nad tym dłużej, przyznajemy, że zrozumieć można to jak objaw tchórzostwa przed słowami krytyki. Serwis nie cieszy się zbyt dużą popularnością, ale sami autorzy nawet o nią nie zabiegają. Z tego co się od nich słyszy, uważają, że do WMG zawsze trafi każdy, kto zechce się tam dostać. Z pewnością też ich gazeta prezentuje zdecydowanie wyższy poziom niż wspomniane wyżej EML. Wszelkie artykuły pisane są o wiele staranniej i z dbałością o szczegóły. Redaktorzy starają się nie popełniać tak drastycznych błędów wszelkiej maści, jak to miało miejsce przy gazecie Flamelusa, a to uważamy akurat za plus. Poza tym, również tematyka newsów tego serwisu jest o wiele rozsądniejsza – redaktorzy nie piszą wiadomości o takich błahostkach jak to, że w jakiejś szkole szuka się nauczyciela lub zmieniła ona logotyp strony. Naturalnie WMG nie jest serwisem idealnym, tak jak nie jest im nasze Without Mercy, jednak sądzimy, że gazeta ta wypada o niebo lepiej na tle innych z naszej listy. Co prawda kilka dni temu jeden z redaktorów World of Magic Gazette wypowiadał się, iż po powrocie WM do aktywności ich serwis zostanie zamknięty, bo jak sam stwierdził: „Myśleliśmy z kolegami, że zapełnimy po Was lukę. No ale czas się wyłączyć. Wracacie, więc nasza misja nie ma sensu”, jednak szybko ta decyzja uległa zmianie – postanowili pozostać na rynku medialnym ŚM dla tych osób, które przekonały ich do niezamykania gazety.

True Black Words:

Cudowny, wręcz przewspaniały serwis informacyjny należący do Nicka „Drechy” Ramseya, który przed paroma miesiącami powrócił do Wirtualnego Świata Magii, mimo że wcześniej zarzekał się, iż nigdy już tutaj nie przybędzie. Ponowny pobyt Ramseya w cyber-przestrzeni nie mógł obyć się jednak bez reaktywacji jego gazety, True Black Words, zamkniętej wcześniej jesienią 2010 roku. Niestety otwarcie serwisu nie spotkało się wcale z takim miłym powitaniem, jakiego z pewnością spodziewał się Drecha. Oczywiście nie mógł on sobie darować masy różnych obietnic w stronę czytelników oraz wywodów na temat zwiększenia się prestiżu gazety. Można było naturalnie przewidzieć, że to zwykła bujda i ze słów Nicka nic konkretnego w praktyce nie wyjdzie. Poziom artykułów nie różnił się niczym od tego, jak wyglądały one podczas ostatniej aktywności TBW na rynku medialnym. Gazeta Drechy nie cieszy się nadal popularnością, o czym świadczy liczba komentarzy i odwiedzin witryny tego serwisu. Jedyną modyfikacją, która chyba i tak nie przyniosła żadnych istotnych skutków, była zmiana adresu strony oraz jej szaty graficznej. Oprócz tego Drecha pozwolił sobie założyć nowy pokój czatowy o tematyce potterowskiej (/join hp), który stał się pseudo-reklamówką True Black Words, mimo że początkowo miało to być jedynie miejsce dla grupy ludzi chcącej swobodnie porozmawiać. Sęk jednak w tym, że pomieszczenie to również okazało się zwykłą klapą, bo aktualnie nie odwiedza go niemal nikt. Poza tym, jeśli już mówić o sprawach kontrowersyjnych, na stronie TBW pojawiać zaczęły się felietony autorstwa Amrotha Melaswula, z których niegdyś słynął serwis informacyjny Blacka Draco – noComents. Jak wiadomo wszystkim osobom znającym teksty Melaswula, są one dość chaotyczne i często traktują „o wszystkim i o niczym”, co powoduje, że stają się nużące i niezrozumiałe dla szarego czytelnika. Nie zabraniamy nikomu lubić stylu pisania Amrotha, lecz naszym zdaniem niepotrzebnie zastępuje on dużą ilość słów kolokwialnymi określeniami lub po prostu przekleństwami. Czasem można odnieść wrażenie, iż nadrabia on brak rozsądku oraz inteligencji mnóstwem wulgaryzmów. Za przykład obrać możemy felieton dotyczący dość ekscentrycznej szkoły magii o nazwie Hoxford, której dyrektora, Jamesa Marleya, Amroth szkaluje tylko za to, że użył on na stronie swojej akademii zupełnie darmowego i legalnego skina. Według Melaswula jest to jednak haniebny czyn, ponieważ taki sam theme posiada znana strona poświęcona fanom Harry’ego Pottera, czyli HPnet. No cóż, nie nam to oceniać, ale chyba takie zachowanie Amrotha nie ukazuje go w pozytywnym świetle, a tym samym gazety, do której pisuje on felietony.

Próbowaliśmy skontaktować się z Nickiem Ramseyem, redaktorem naczelnym TBW, aby porozmawiać o dalszych losach tej gazety. Zadziwia nas bowiem fakt, że od niemal miesiąca na stronie tego serwisu nie został opublikowany żaden nowy artykuł, natomiast samego Drechy nie widuje się na czacie od niemal tego samego czasu. Czyżby Ramsey zdecydował się ponownie „odejść” z Wirtualnego Świata Magii? Na to nie wygląda, bo znając jego postawę, zapowiedziałby swoje rzekome odejście w jakiś iście spektakularny sposób. Nie wierzymy więc w to, aby znów zawiesił on swoją działalność w ŚM, w czym utwierdza nas też to, co zdołał nam ukradkiem wyznać jeden ze znajomych Drechy, Neo Farrow. Czarodziej ten, kojarzony przede wszystkim jako nauczyciel Uniwersytetu Nauk Magicznych, powiedział, że Nick Ramsey ma póki co skomplikowaną sytuację w życiu realnym, która uniemożliwia mu tymczasowo pobyt w cyber-przestrzeni. Jeżeli jest to prawda, to nie byłby to pierwszy w historii moment, kiedy Drecha znika z powodu problemów w rzeczywistości. Powołując się jednakże na słowa Neo, jesteśmy pewni, iż jest tylko kwestią czasu, kiedy ponownie zobaczymy Drechę panoszącego się po czatach Wirtualnego Świata Magii.

Helt Utrolig:

Helt Utrolig, czyli gazeta, w której jedyną fascynującą rzeczą jest jej sama nazwa, wywodząca się z kolei z języka norweskiego. Założony przez Neo Farrowa serwis informacyjny powstał tuż po marcowym zawieszeniu działalności przez Without Mercy. Na pewno ciekawym zabiegiem okazało się wykorzystanie tego samego wyglądu strony, który posiada nasz serwis, jednak widząc statystyki wyświetleń Helt Utrolig, nie sądzimy, by ten chwyt marketingowy pomógł mu jakoś w zdobyciu większej popularności. Trudno nam również dokładnie określić, jakie osoby wchodzą w skład redakcji tej gazety, ponieważ wszyscy posługują się jednym i tym samym pseudonimem. Być może redaktor jest tylko jeden i jest nim właśnie założyciel serwisu, Neo Farrow, lecz ciężko to sprawdzić, bowiem osoba ta nie jest zbyt skora do pomówienia z nami. Pewne jest natomiast to, iż artykuły publikowane na łamach tej gazety prezentują żałosny poziom i zawierają niezliczoną ilość rażących w oczy błędów. Nie wspominamy już nawet o tym, że w przeciwieństwie do naszej gazety, która krytykując inne postaci przynajmniej sensownie argumentuje i tłumaczy swoje działanie, to tak też Helt Utrolig obsmarowuje wszystkich po kolei nie patrząc na to, czy komuś się to należy czy nie. Biorąc pod uwagę fakt, że od miesiąca na witrynie serwisu nie pojawiają się żadne nowe wiadomości, to można tu spokojnie mówić o tym, że nie przetrwał on próby czasu. Prawdopodobnie jednak Neo Farrow wolał pójść na łatwiznę i odstawić swoją gazetę na bok, wierząc, że wszyscy o niej powoli zapomną, niż otwarcie przyznać się do zamknięcia serwisu. No cóż, racja jest taka, że Helt Utrolig nie było wystarczająco solidną gazetą, aby utrzymać się na wirtualnym rynku medialnym.

Daily Prophet:

Serwis informacyjny o niezbyt oryginalnej nazwie, którego autorem jest James Marley, dyrektor Hoxfordu. Gazeta aspiruje do miana poważnego źródła informacji, lecz przyglądając się bliżej tematyce newsów publikowanych na jej łamach, stwierdzamy, że jest to prędzej serwis rangi brukowca. Wystarczy zauważyć, iż artykuły redaktora naczelnego, Jamesa, w większości dotyczą jego własnej placówki, co wygląda nieco śmiesznie, zwłaszcza kiedy pisze on o swojej szkole jako dobrze zorganizowanej akademii magii. Pomijając jednak kryptoreklamę Hoxfordu przewijającą się przez niemal każdy artykuł, trzeba wspomnieć też o umiłowaniu redaktorów Daily Prophet do wszelkiego rodzaju plotek, na których podstawie pisane są kolejne newsy. Częste naginanie prawdy nie spotyka się z dobrą reakcją ze strony społeczności Wirtualnego Świata Magii. Poza tym, co także nie wpływa korzystnie na wizerunek gazetki, artykuły przepełnione są różnymi błędami. O ile nie ma w nich zbyt wielu pomyłek ortograficznych, o tyle mnóstwo jest nieścisłości językowych, stylistycznych oraz estetycznych.

Redakcja, w skład której wchodzą także Godric Fyed i Hestia Umbridge znana jako Numka Dumi, z pewnością stara się jak może, aby gazeta wypadła przyzwoicie na tle pozostałych serwisów informacyjnych, jednak aktualny zastój na stronie gazety nie wróży niczego dobrego. Daily Prophet nie wydało od niecałych dwóch miesięcy ani jednego artykułu. Czyżby oznaczało to, iż miałoby ono dołączyć do grona porzuconych przez swoich twórców gazet? Na to wskazują wszystkie okoliczności tej sprawy, bowiem redaktor naczelny Daily Prophet, James Marley, nie pojawia się od dłuższego czasu w magicznym świecie. Próbowaliśmy porozmawiać na ten temat z Hestią Umbridge, bliską znajomą Jamesa i redaktorką jego serwisu, lecz powiedziała nam ona jedynie, że nic nie wie w tej kwestii i również czeka na obecność swojego szefa. W takiej sytuacji konkluzja wydaje się więc być prosta i jasna: prawdopodobnie nastąpił już koniec Daily Prophet.

Obliviate:

Emma Granger nigdy nie mogła poszczycić się tym, że jej serwis informacyjny, Obliviate, należy do ścisłej czołówki pionierów na rynku medialnym magicznego świata. Jej gazeta w swej burzliwej historii przeżywała wiele wzlotów i upadków – chwilami z przewagą tych drugich. W pewnym momencie, a miało to miejsce w styczniu tego roku, Granger ogłosiła oficjalnie zamknięcie swej nie do końca cieszącej się popularnością gazety. Wystarczyły jednak tylko dwa miesiące, aby czarownica ta zdecydowała się znowu przywrócić swój serwis do aktywności. Jak nietrudno się zresztą domyślić, było to krótko po zawieszeniu działalności przez Without Mercy. Od tamtej pory do redakcji Obliviate dołączyła też Miranda Beller-Lenghton, której zaangażowanie przyniosło temu serwisowi mnóstwo korzyści. Przede wszystkim skutecznie wspomogła ona Emmę w pisaniu artykułów, których poziom stosunkowo się podniósł, a swoimi regularnie publikowanymi wiadomościami ożywiła ona na pewien czas tę gazetę. „Na pewien czas”, ponieważ wkrótce potem doszło do niespodziewanego zastoju, który stał się na tyle niepokojący, że postanowiliśmy zwrócić się z pytaniem dotyczącym tej sytuacji do Mirandy. Uspokoiła nas ona z kolei stwierdzeniem, że cały skład redakcji Obliviate pracuje właśnie nad nową odsłoną tego serwisu, co jest powodem tymczasowej ciszy na witrynie gazety. Nie pozostaje więc nic innego, jak cierpliwie czekać na owoce wspólnej pracy Emmy Granger oraz Mirandy Beller-Lenghton. Być może, kiedy Obliviate już powróci, odmieni całkowicie naszą dawną niepochlebną opinię na swój temat.

Sekrety Świata Magii:

Moda na anonimowość nie skończyła się na World of Magic Gazette. Sekrety Świata Magii, kolejny blogowy serwis informacyjny powstały po zawieszeniu Without Mercy, prowadzony jest przez osobnika, który tak jak w przypadku WMG, z niewiadomych przyczyn nie chce ujawnić swojego wirtualnego imienia i nazwiska. Wiarygodność publikowanych artykułów zdaje się być tu większa niż w Daily Prophet, a również liczba popełnianych błędów jest zauważalnie mniejsza. Sekrety Świata Magii to serwis specjalizujący się przede wszystkim w krótkich, zwięzłych i treściwych artykułach. Redaktorowi gazety zdarza się jednak czasem mijać z prawdą, co miało miejsce choćby przy wiadomości dotyczącej zamknięcia Uniwersytetu Nauk Czarodziejskich i Magicznych. Oprócz tego, wyjątkowo zabawny był dla nas artykuł, którego autor określił takie postaci, jak Magik Tonks lub Lord Azymus Agressco, mianem „gwiazd” magicznego świata. Nie obrażając bowiem nikogo z tej dwójki, nie sądzimy jednak, by dokonali oni czegoś na tyle przełomowego i ważnego, aby można było mówić o nich w takich kategoriach. O ile Magik Tonks stworzył Magiczną Bibliotekę, która stała się później promotorem wielu skandali i afer, o tyle nie rozumiemy w żadnym stopniu mianowania takim tytułem Azymusa Agressco, który nie zasłynął dotychczas niczym.

Co jest natomiast najistotniejsze, to ostatnie ogłoszenie anonimowego redaktora naczelnego Sekretów Świata Magii, który w swojej wiadomości sprzed tygodnia poinformował o zawieszeniu pracy jego serwisu. Za powód takiego stanu rzeczy obiera on z kolei niedawny powrót Without Mercy do działalności.       

Powyższa siódemka to tylko część serwisów informacyjnych, które powstały lub wzmogły swą aktywność w okresie zawieszenia Without Mercy. Wśród mniej godnych uwagi gazet wymienić można by było kilka imitacji, do których należą takie twory jak My Magic, autorstwa niejakiego Klosa Dobrodzieja. Określamy ten serwis mianem „imitacji”, ponieważ żaden szanujący się redaktor nie opublikowałby artykułu dotyczącego ubijania masła, plotek o tym, że ktoś jest wilkołakiem albo nie zrobiłby błędu pisząc „turniej trujmagiczny”. Oczywiście to jedynie nasze osobiste odczucia, ale myślę, że większość z Was powinna się z tym zgodzić. Mając jednak na uwadze, że znaczna ilość gazet, która narodziła się na skutek zamknięcia Without Mercy, zdążyła już upaść, to mamy nadzieję, iż tego typu podróbki niczym wyżej wspomniane My Magic nie pozostaną długo na rynku medialnym, bowiem obecność konkurencyjnych serwisów takiej rangi jest dla nas zwykłą obrazą.

Tymczasem zachęcamy Was do wyrażania w komentarzach własnych opinii na temat poszczególnych serwisów informacyjnych Wirtualnego Świata Magii. Chętnie dowiemy się, co Wy macie nam do powiedzenia w tej kwestii.

Świstokliki:

• Express of Magic Life
• True Black Words
• World of Magic Gazette
• Daily Prophet
• Helt Utrolig
• Obliviate
• Sekrety Świata Magii
• My Magic

Najpierw jednak warto odświeżyć obraz sytuacji tej placówki sprzed kilku miesięcy. Całość zaczęła się od nagłego zastoju w działaniu szkoły, który miejsce miał jeszcze przed wakacjami 2010 roku. Zerowy kontakt z dyrekcją, liczny spam w shoutboxie oraz komentarzach na stronie i brak jakichkolwiek informacji ze strony któregoś z pracowników akademii powodowały niepokój wśród osób związanych z placówką. Społeczność magicznego świata zaczęła zastanawiać się nad tym, czy nie jest to już definitywny koniec HPSchool, jak wskazywały na to wszystkie czynniki. Wtedy to, po jakichś dwóch miesiącach, pojawiła się wiadomość o reaktywacji szkoły. Otworzono zapisy na profesorów oraz uczniów, zmieniono też domenę. Wszystko zmierzało w odpowiednim kierunku, a nowy rok szkolny rozpoczął się w listopadzie.

Kadra pedagogiczna była naprawdę imponująca. W HPSie nauczać mieli tacy wybitni nauczyciele jak Ann Riddley, Alther Amandil, Adrian Hunterman, Aniulexx Turn, Max Granger czy Miranda Beller-Lenghton. Kandydaci na uczniów dobijali się do akademii drzwiami i oknami. Każdy wyczekiwał kolejnego, z zamierzenia dużo korzystniejszego, roku szkolnego, którego rozpoczęcie naturalnie nie obyło się bez lekkiego spóźnienia samej dyrekcji szkoły – Bellatriks Black i Sary Lancaster.

Pięknie to wyglądało na samym początku, lecz z dnia na dzień wizerunek szkoły konsekwentnie się pogarszał. Zainteresowanie dyrekcji społecznością akademii zaczęło gwałtownie spadać, nauczyciele przestali przychodzić na zajęcia, a uczniom powoli brakowało chęci do uczestniczenia w życiu placówki.

Wreszcie, po dwóch miesiącach od rozpoczęciu roku, dyrekcja przebudziła się z zimowego snu i w porę zauważyła, że niemal doprowadziła swoim próżniactwem do następnego upadku HPSchool. Zawiesiła rok szkolny oraz mianowała nową wicedyrektorkę, Lilliannę Carft, na którą, co zabawne, spadła znaczna część obowiązków Sary i Bellatriks. Pomimo tego miało się wrażenie, że sytuacja zacznie się polepszać, lecz nic bardziej mylnego. Pospieszne ogłoszenie egzaminów końcowych oraz zakończenie roku przed czasem, rozumiane być może jako ucieczka od problemów przez zarządczynie placówki.

Nietrudno jest się więc domyślić, iż rok ten do najlepszych nie należał. Zdziwiliśmy się więc, gdy po „porządkach” na stronie szkoły pojawiła się informacja o przygotowaniach do nowego roku edukacji. Rozpoczął się on tak jak zwykle. Wybrano opiekunów domów, uzupełniono luki w kadrze pedagogicznej, zorganizowano mnóstwo konkursów dla przyciągnięcia uwagi. Z czasem jednak ponownie wszystko to przygasło, a jak można łatwo przewidzieć – winą po raz kolejny obarczyć należy dyrekcję, która w pewnym momencie zapomniała o swojej powinności wobec szkoły i nie dopilnowała, aby wszystko chodziło jak w przysłowiowym zegarku.

Aktualny stan rzeczy w tej historycznej akademii określić można niezbyt zachęcającym wyrażeniem: prezentuje się on bowiem zwyczajnie okropnie. Nie pierwszy raz w kolejce do przyjęcia czekają tłumy kandydatów na studentów. Zgłoszonych jest również kilkunastu czarodziejów chcących zostać nauczycielami. Wiadomości na stronie przestały być publikowane regularnie, co przypomina sytuację dokładnie sprzed roku. Z naszych źródeł wynika też, że tylko garstka profesorów chodzi na swoje lekcje, a te i tak nie zawsze się odbywają, bo w salach lekcyjnych często nie widuje się uczniów. Dyrekcja nie interesuje się szkołą, ba, nie chodzi nawet na własne zajęcia lekcyjne. Nawet kiedy staraliśmy się dotrzeć do jednej z dyrektorek, Sary Lancaster, to ta odezwała się dopiero po kilku godzinach zwłoki, informując, że nie ma czasu na pytania, a z dalszych jej słów wnioskujemy, że zrobi nam tylko łaskę, jeśli nagle zdecyduje się z nami pomówić. Zniechęceni, postanowiliśmy spytać więc o tę sprawę jedną z nauczycielek w HPSchool, Ann Riddley:

Christian Fyed: Gdy ostatnio redaktorzy WM przyglądali się HPSchool, sytuacja powoli się polepszała. Nowo wybrana wicedyrektor, Lilianna Carft, zaczęła zajmować się dobrze szkołą. Teraz jednak widzimy kolejny zastój w przyjmowaniu zgłoszeń uczniowskich oraz inne niepokojąco wyglądające rzeczy. Czyżby dyrekcja znowu przestała interesować się HPSem?
Ann Riddley: Sytuację w HPSchool mogę ocenić jedynie z perspektywy nauczyciela. Nie znam planów względem placówki ani rozkładu pracy dyrekcji. Muszę jednak potwierdzić, że dyrekcja dość rzadko odwiedza progi szkoły.
CF: Jak oceniasz pracę Lillianny Carft? Czy jej zapał zgasł równie szybko, jak się pojawił?
AR: Myślę, że Lillianna zrobiła co mogła aby pomóc dyrekcji HPSchool. Trzeba jednak pamiętać, że trudno połączyć jednej osobie pracę w dwóch szkołach na tak odpowiedzialnym stanowisku. Lillianna musi uporać się również z organizacją w swojej własnej placówce, Hogwarcie Carft.
CF: Wcześniej sytuacja z profesorami była… kiepska. Nie przychodzili na zajęcia, olewali swoje obowiązki… Zaliczana jesteś do garstki tych profesorów, którzy do końca wykonywali swoją powinność wobec szkoły należycie. A jak jest teraz?
AR: Z tego co mi wiadomo od uczniów (niewielu pozostałych) wynika, że zajęć praktycznie nie ma. Ze swoich obowiązków wywiązują się tylko nieliczni nauczyciele. Ostatnio dowiedziałam się także, że w ciągu całego zeszłego tygodnia miały miejsce jedynie cztery lekcje. Nie wiem jednak, jak wygląda sytuacja w rzeczywistości, ponieważ sama rzadko zaglądam na lekcje moich kolegów po fachu.
CF: Sądzisz, że sytuacja może się zmienić? Co według Ciebie powinna zrobić w tym momencie dyrekcja placówki?
AR: Szczerze mówiąc nie wiem, co ja bym zrobiła będąc w takiej sytuacji, ale myślę, że najrozsądniejszym rozwiązaniem byłoby jak najszybciej zakończyć obecny rok szkolny. Niestety nic nie zapowiada poprawy sytuacji w HPschool.

A co Wy sądzicie na ten temat? Czy też nie irytuje Was fakt, że dyrekcja szkoły wpadła w tzw. „błędne koło”? To już któryś raz z rzędu, jak następny rok szkolny w tej placówce kończy się klęską, a do tego wszystkiego doprowadzają same jej zarządczynie. Jest to żywy dowód na to, że historia bardzo lubi się powtarzać, a w przypadku HPSchool niestety na niekorzyść. Trzeba być chyba jedynie wyjątkowo naiwnym, by sądzić, że po tylu porażkach i pozostawianiu swojej szkoły samej sobie, Sara Lancaster i Bellatriks Black odzyskają kiedyś rozum i wezmą się w garść, by naprawić lata błędów organizacyjnych, jakich same dokonały. Obserwując, jak poszczególne lata edukacji w HPSchool okazują się zwykłą kompromitacją, można by rzec, że dyrektorki same sobie rzucają kłody pod nogi. Inaczej bowiem nie da się wyjaśnić tego, iż konsekwentnie przerywają swoją aktywność w szkole w trakcie każdego roku szkolnego i przestają interesować się sprawami placówki.

Niegdyś nasza redakcja dostatecznie wyraziła swoje zdanie w kwestii poprawienia takiego stanu rzeczy. Jedynym wyjściem jest chyba tylko przekazanie akademii w ręce kogoś, kto zająłby się nią znacznie lepiej i nie zlekceważyłby wagi swojej funkcji po upływie czasu. Znając jednak egoizm, bo innego słowa użyć tu nie możemy, dyrektorek HPSchool, w życiu nie zdecydują się one na taki krok. Prędzej doprowadzą do tego, że już nikt nigdy nie zechce powrócić do ich szkoły, a to byłoby naprawdę smutne zakończenie dziejów tej akademii. Niemniej jednak, chętnie przeczytamy Wasze własne przemyślenia i refleksje wiążące się z tą sytuacją. Zamieszczajcie je więc w komentarzach.

Świstoklik: HPSchool

Teraz jednak, kiedy już wróciliśmy na nowo do aktywności, postanowiliśmy zająć się ponownie tymże projektem. W przeciwieństwie do tego, jak wyglądało to dawniej, od dziś debaty nie będą przeprowadzane regularnie co tydzień, lecz raz na jakiś czas, gdy będziemy widzieli na horyzoncie sprzyjające tematy.

Serdecznie zapraszamy do oczekiwania na pierwszą po powrocie Without Mercy debatę, o której terminie oraz poruszanym przez nią problemie poinformujemy, gdy nadarzy się taka sposobność. W swoim czasie powinniśmy dodać na witrynie gazety odpowiednią podstronę, zawierającą logi z zapisu czatowego każdej debaty i inne ważne dane.

Jeśli ktoś zdążył zapomnieć, to przypominamy, że od 2008 roku statuetki te przyznawane są przez prezesa Magicznej Biblioteki tym czarodziejom i instytucjom magicznym, które zwyciężyły w trakcie głosowania obywateli ŚM. Złote Merliny 2011 rozpocząć mają się w dniu 1 czerwca, kiedy to Evandes Flamelus, szef biblioteki, oficjalnie otworzy formularz głosowania.

Póki co nie wiemy zbyt wiele na temat tegorocznej edycji tego plebiscytu. Nieznani są nam nawet nominowani. We wiadomości na stronie Magicznej Biblioteki ujawniono jedynie termin głosowania, trwającego od 1 do 30 czerwca, oraz datę gali, która przypadła na pierwszy dzień sierpnia i podczas której nastąpi uroczyste wręczenie nagród.

Poza tym, jak poinformował nas sam Flamelus, nie przewiduje on większych zmian w stosunku do zeszłorocznego rozdania Merlinów. Na pewno do dawnych kategorii nominacji dojdą trzy nowe, jakich prezes biblioteki nie ośmiela się nam jednak zdradzić. Oprócz tego dowiadujemy się również, że znów modyfikacji ulegnie wygląd statuetek wręczanych zwycięzcom. Oczywiście za stronę techniczną plebiscytu oraz stworzenie nagród w formie graficznej odpowiada były zarządca organizacji, Magik Tonks.

Evandes zapewnia nas w dodatku, że gala rozdania Złotych Merlinów roku 2011 będzie lepiej przeprowadzona niż ta z poprzedniej edycji. Osobiście rozumiemy jego  słowa, bowiem chaos i nieład, jaki miał miejsce w trakcie zeszłorocznego wręczenia nagród, był nie do zniesienia. Flamelus przekonuje też o nowych zabezpieczeniach przed oszustwami przy oddawaniu głosów na swoich faworytów – w tym roku formularz będzie pobierał od każdego wyborcy adres IP komputera, co ułatwi wyeliminowanie ewentualnych krętaczy.

Czekamy niecierpliwie na dalsze wiadomości w sprawie tego przedsięwzięcia i liczymy na to, że w razie, gdyby nasz serwis informacyjny został nominowany w jakiejś pozytywnie określającej go kategorii, to nasi wierni czytelnicy nie zapomną o oddaniu nam przysługi za wielomiesięczny okres pracy wykonywanej dla nich samych.

Abstrahując jednak od powyższego, mamy nadzieję, że Złote Merliny przeprowadzone zostaną w bezproblemowy sposób, oraz że obędzie się bez fałszowania wyników i krętactwa, o co często posądzani są organizatorzy podobnych plebiscytów. Przede wszystkim natomiast zależy nam na tym, by zwycięzcami w każdych kategoriach zostali ci, którzy na to najbardziej zasługują. Niech wygrają najlepsi, jak mawia się w podobnych sytuacjach, a Was wszystkich zachęcamy gorąco do głosowania już od pierwszych dni czerwca.

Świstoklik: Magiczna Biblioteka